Μου αρέσει πολύ η οδήγηση, ειδικά σε ανοιχτό δρόμο. Για τις μετακινήσεις στην πόλη όμως χρησιμοποιώ μέσα μαζικής μεταφοράς. Όταν δεν επιδίδομαι σε ασκήσεις τέτρις ή ισορροπίας -στο ένα χέρι το βιβλίο, το νου μου στην τσάντα, ωπ κάποιον πάτησα / κάποιος με πάτησε, κάντε πιο κει να πιάσουμε κι εμείς, κλπ- παρατηρώ τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου.

Θυμάμαι ακόμα την εποχή που το έκανα αυτό, πριν το κινητό γίνει προέκταση του χεριού μας. Πλέον η παρατήρηση δεν έχει τόσο ενδιαφέρον, σκύβουμε πάνω από μια οθόνη και κλεινόμαστε, καθένας στο μικρόκοσμό του.

Όταν σηκώνω το κεφάλι όμως, τρεις είναι οι τύποι ανθρώπων που συνήθως βλέπω.

Ο θυμωμένος, που είναι σε εγρήγορση και πάντα έτοιμος για καυγά. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να τον ευχαριστήσεις, για το δικό σου καλό όμως δεν θες να είσαι εκεί όταν εκραγεί. Αποφεύγεις το βλέμμα του και προχωράς λίγο παραπέρα.

Ο μοναχικός, που συχνότατα μιλάει μόνος του. Παλιότερα, ήταν λίγοι και δακτυλοδεικτούμενοι, συνήθως αντιμετώπιζαν κάποια παθολογική κατάσταση, τους έβλεπες καθημερινά στις τακτικές διαδρομές. Βλέπω όμως ολοένα και περισσότερους, σκυφτούς, κάτι μουρμουράνε, σκέφτομαι πια ότι προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Ίσως πράγματα να πουν αλλά όχι κάποιον να ακούσει. Και σφίγγομαι, γιατί η μοναξιά με φοβίζει.

Και υπάρχει και ο θλιμμένος, ο καταβεβλημένος άνθρωπος που κουβαλάει στους ώμους του το βάρος όλου του κόσμου. Που προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις δύσκολες καταστάσεις που όλοι βιώνουμε, όπως μπορεί. Η στεναχώρια, η απελπισία, η μιζέρια, είναι τόσο καιρό μέσα του, που απεικονίζονται πια εύγλωττα στο πρόσωπό του: όταν οι μυς του χαλαρώνουν σε ουδέτερη θέση, οι άκρες των χειλιών τείνουν προς τη γη σε μια μόνιμη έκφραση θλίψης.

Δύσκολες στιγμές έχουμε όλοι. Όποτε όμως βλέπω ένα τέτοιο πρόσωπο απέναντί μου, ιδίως αν είναι το δικό μου σε αντανάκλαση, αντιδρώ με χαμόγελο. Δεν θα επιτρέψω στη θλίψη να γίνει η μάσκα μου.

Ένα χαμόγελο, ακόμη και αν δεν το δίνεις από την αρχή με την με την καρδιά σου, ελαφραίνει τη διάθεσή σου. Προδιαθέτει θετικά τον άνθρωπο απέναντί σου και τον ίδιο σου τον εαυτό. Μη σου πω ότι μπορεί να το πάρεις και πίσω, εκεί που δεν το περιμένεις.

Όπως λέει και το κλισέ, χαμογέλα, είναι μεταδοτικό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s