το βαλιτσάκι με τα απωθημένα

Στην πορεία μας σε αυτή τη ζωή, πιστέυω όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, κουβαλάμε ένα βαλιτσάκι με απωθημένα. Συνήθως είναι από αυτά τα νέας τεχνολογίας, με ρόδες και εύχρηστη χειρολαβή, οπότε στις ευθείες το σέρνουμε πίσω μας με σχετική ευκολία, τόση, που μπορεί ακόμη και να ξεχνάμε ότι υπάρχει. Όταν όμως πέσουμε σε χωματόδρομο, ή ανηφόρα, ή πορεία με εμπόδια, τότε το βαλιτσάκι κάνει αισθητή την παρουσία του και, σε συνδυασμό με την αυξημένη δυσκολία του δρόμου, γίνεται ακόμη και ασήκωτο.

Και τι μπορεί να έχει μέσα αυτό το βαλιτσάκι; Παλιές πικρίες, προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν, πληγές του παρελθόντος. Όλα αυτά στα οποία αγκιστρωνόμαστε, γιατί πάνω σε αυτά έχουμε χτίσει την εικόνα που έχουμε ή θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.

Για αρκετό καιρό, γνώριζα γι’ αυτό το βαλιτσάκι, όμως πίστευα ότι έχω συμφιλιωθεί μαζί του. Το σέρνω και δεν με πειράζει, έλεγα, είναι κομμάτι της ζωής μου που το έχω αποδεχτεί. Χα. Χα. Χα. Βλέπεις, πείσμα και εγωισμός είναι γνωρίσματα που διαθέτω από παλιά σε περίσσεια.

Ήρθε όμως η στιγμή που κουράστηκα να παλεύω με τις ίδιες απογοητεύσεις και τους ίδιους φόβους και, κυρίως, να παλεύω με τα ίδια όπλα-μοτίβα συμπεριφοράς. Γιατί να δουλέψει τώρα κάτι που δεν έχει φέρει αποτέλεσμα τόσο καιρό; Μήπως αντί να σέρνω το βαλιτσάκι, ανοίγοντάς το ίσα-ίσα όσο χρειάζεται για να στριμώξω μέσα κι άλλο φορτίο, θα μου έκανε καλό να το ανοίξω για να αδειάσω κάτι από μέσα, έτσι, για αλλαγή;

Η αλλαγή είναι τρομακτική, όταν φοβάσαι το άγνωστο.Κοιτώντας μέσα στο βαλιτσάκι, δεν μπορώ καν να διακρίνω όλο το περιεχόμενο, είναι πιο βαθύ από όσο νόμιζα και δεν ξεχωρίζουν όλα τα αντικείμενα. Κάποια είναι βρώμικα και σάπια, άλλα είναι ριζωμένα στο βαλιτσάκι και δεν μπορώ να τα βγάλω μονομιάς. Υπάρχουν όμως και τα πιο προσιτά, σαν το παιδικό δοντάκι που το έχεις κουνήσει πέρα δώθε τόσες φορές, που είναι πια έτοιμο να πέσει.

Ξεκινάω από τα πιο εύκολα και αρχίζω να ξεφορτώνω. Λίγο-λίγο κάθε φορά, όσο μπορώ. Με κάθε τι που αφαιρώ, νιώθω το βαλιτσάκι να αλαφραίνει. Κι ας μην ένιωθα πριν το βάρος του.

Υπόσχομαι λοιπόν στον εαυτό μου να συνεχίσω. Κι αν δεν το εγκαταλείψω, κι αν δεν αδειάσει τελείως, υπόσχομαι ότι το βαλιτσάκι μου θα ελαφρύνει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s