Ελέγχω, άρα υπάρχω!

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν την σχέση αγάπης – μίσους που έχω με τον έλεγχο. Η κατάσταση αυτή, πραγματικό πρόβλημα, συχνά με απασχολεί, αν και θέλω να πιστεύω ότι μαλακώνει όσο μεγαλώνω. Νομίζω ότι η φράση control freak δεν αρκεί για να αποδώσει την φοιτήτρια που κάνει ομαδική εργασία με άλλες πέντε και “επιμελείται” (ουσιαστικά, ξαναγράφει) ολόκληρη την εργασία πριν την παραδώσει. Απορώ τελικά που οι άλλες μου μιλάνε ακόμα.

Παλαιότερα, την επιτακτική αυτή ανάγκη να ελέγχω οτιδήποτε με αφορά δεν την έκρινα ως κακή, μπορεί να τη χαρακτήριζα έως και χαριτωμένη. Έτσι είμαι, έλεγα, μερικοί άνθρωποι απλώς θέλουν να ορίζουν οι ίδιοι ό,τι τους συμβαίνει στο βαθμό που μπορούν, δεν είναι κακό αυτό, ε;

Κι όμως, ήρθε η στιγμή που κατάλαβα ότι η ανάγκη για έλεγχο είναι έκφανση Εγωισμού.

Ξεκινάει με μικρά, δειλά βήματα, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Βάζεις ένα στόχο και τον πετυχαίνεις, ας πούμε. Μετά βάζεις κι άλλον, λίγο πιο ζόρικο, κι άλλον ένα, πιο μεγάλο, κι άλλον, κι άλλον, και τα λοιπά και τα λοιπά. Θέλω να σπουδάσω το Χ αντικείμενο. Να περάσω στο πανεπιστήμιο. Να πάρω υποτροφία. Να χάσω κιλά. Να βρω δουλειά όπως τη θέλω. Κάθε τι που πετυχαίνεις, κάθε όψη της ζωής σου που ελέγχεις, μεγαλώνει την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση παντοδυναμίας σου.

Σιγά σιγά, όσο πετυχαίνεις στόχους, έλκεις την προσοχή και των άλλων, χαρακτηρίζεσαι επιτυχημένη ή και παράδειγμα προς μίμηση. Σου ζητούν συμβουλές. Βασίζονται σε σένα. Και ο Εγωισμός φουσκώνει ακόμα περισσότερο. Τώρα μπορείς να ελέγχεις όχι μόνο τον εαυτό σου, αλλά και τους άλλους! Νιώθεις ότι μπορείς να επιτύχεις τα πάντα, αρκεί να το θελήσεις. Η αποτυχία δεν είναι λέξη που περιλαμβάνεται στο λεξιλόγιό σου.

Η παγίδα εδώ είναι ότι, τελικά, δεν θέλεις τα πάντα. Θέλεις μέχρι εκεί που πιστεύεις ότι μπορείς. Δεν απλώνεις να κόψεις καρπό από το ψηλότερο κλαδί. Προσαρμόζεις τους στόχους, τις επιθυμίες, τη ζωή σου όλη, προκειμένου να μη χάσεις τον έλεγχο, γιατί αν δεν κρατάς εσύ το τιμόνι δεν ξέρεις πώς να είσαι επιβάτης.

Και φυσικά, έρχεται η μέρα εκείνη που θα θελήσεις κάτι που δεν θα το πετύχεις. Θα προσπαθήσεις μια, δύο, άλλη μια, αλλά τίποτε. Και δεν θα το αντέξεις, δεν θα ξέρεις πώς να πορευτείς μαζί με αυτό, το οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις. Γιατί πια ο Εγωισμός έχει γιγαντωθεί και δεν μπορείς να καταπιείς ότι αυτό το κάτι δεν περνάει από τα χέρια σου.

Όταν φτάσεις στο οριακό αυτό σημείο, με τη λογική μου πια έχω καταλήξει ότι η μόνη λύση είναι να πεις, “οκ, εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, έκανα την προσπάθειά μου, τώρα αν γίνει αυτό που θέλω, έγινε.  Αν όχι, το αποδέχομαι και προχωρώ παρακάτω.”

Το δύσκολο είναι να το χωνέψει και το συναίσθημα. Εκεί έχουμε δρόμο ακόμα…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s