η αξία και πώς τη μετράμε

Αν με ρωτήσεις αν αξίζω θα πω βεβαίως, αλλά αν ρωτήσεις πόσο, το πιο πιθανό είναι ότι, ανεξάρτητα από την απάντηση, που φαντάζομαι θα εξαρτάται από το θέμα, μέσα μου θα σκέφτομαι ότι σίγουρα αξίζω λιγότερο από ό,τι δείχνω. Έχω την πεποίθηση ότι η εικόνα που δίνω στους άλλους έχει οικοδομηθεί σε σαθρές βάσεις και, αργά ή γρήγορα, κάποιος θα με ξεμπροστιάσει και όλοι θα μάθουν ότι δεν ήμουν τελικά τόσο καλή όσο έδειχνα.

Αυτοεκτίμηση στο υπόγειο, λοιπόν, και μάλλον κλεισμένη στο ντουλαπάκι κάτω από τη σκάλα, εκεί δίπλα στο παλιό υπνοδωμάτιο του Χάρι του Πότερ.

Αλλά το θέμα δεν είναι το πόσο εκτιμώ ή όχι τον εαυτό μου, ούτε το πρώτο άτομο είμαι, άλλωστε, ούτε το τελευταίο με αυτό το γνώρισμα. Είναι και η ποιοτική παράμετρος που έχει κάποια σημασία.

Όταν είμαστε παιδιά, το ιδανικό για τους γονείς μας είναι να είμαστε “καλά παιδιά”, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα, στην ηλικία και τη φάση που είναι. Και κάπως περνάει και σε μας η προσδοκία αυτή και την κουβαλάμε στο βαλιτσάκι ως στόχο της ζωής μας. Όπως την προσεγγίζω εγώ, η “καλοσύνη” ερμηνεύεται μέσα από μια ηθικο-θρησκευτική διάσταση, να είμαστε δηλαδή καλοί άνθρωποι, συνετοί, σκεπτόμενοι, ισορροπημένοι, άνθρωποι που συμπορεύονται με το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον και όχι σε βάρος αυτού.

Έλα όμως που τελικά όταν κάνουμε λογαριασμό δεν μετράμε το ποιοί είμαστε και αν έχουμε προσεγγίσει αυτό το ιδανικό της καλοσύνης που έχουμε στο κεφάλι μας αλλά πόσα έχουμε ή πόσα πετύχαμε. Τι βαθμούς πήραμε στο σχολείο, σε ποιά σχολή περάσαμε, τι δουλειά βρήκαμε, πόσα χρήματα βγάζουμε, τι αυτοκίνητο οδηγούμε, πού μένουμε, πόσο μεγάλο γάμο κάναμε, πού πάμε διακοπές, σε ποια σχολεία στείλαμε τα παιδιά, κ.ο.κ., η λίστα είναι ατελείωτη.

Και το κακό δεν είναι ότι έτσι μας κρίνουν οι άλλοι. Το χειρότερο είναι ότι με αυτή τη μεζούρα κρίνουμε κι εμείς τον εαυτό μας. Όχι ποιός είμαι, αλλά πόσα έχω. Και πόσα φαίνομαι να έχω.

 

Δεν υποστηρίζω ακραίες απόψεις και σίγουρα δεν λέω να αποδεσμευτούμε από τις υλικές απολαύσεις της ζωής. Ας αντιληφθούμε όμως ότι δεν μας καθορίζουν. Είναι απλώς αυτό, απολαύσεις, και αν μπορούμε να τις έχουμε, ακόμα καλύτερα. Αλλά δεν είμαστε αυτό.

Είμαστε αυτό που μένει όταν ξεφλουδιστούν και φύγουν όλες αυτές οι στρώσεις από αποκτήματα που έχουμε φορέσει. Και αν έχουμε συναίσθηση τι είναι αυτό που μένει και, ακόμα περισσότερο, αν μπορούμε να ζήσουμε με αυτό ε, αυτό για μένα είναι κατόρθωμα.

η γραφή ως μέσο θεραπείας

Ξεκινώντας αυτό το ιστολόγιο, πίστευα ότι ένας από τους λόγους που το κάνω είναι συμπληρωματικά προς την ψυχοθεραπεία μου, για να εκφράσω σκέψεις και ιδέες που με απασχολούν και, παίρνοντας μια απόσταση από αυτές, να μπορώ να τις αντιμετωπίσω με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

Τελικά, συνειδητοποιώ ότι αυτό ήταν το βασικό, αν όχι το μόνο κίνητρό μου για να γράφω.

Βλέπω πως τώρα που αισθάνομαι καλύτερα, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω, τουλάχιστον όχι για τα ίδια θέματα. Διαβάζω πολύ περισσότερο ιστολόγια άλλων και εξερευνώ αυτό το νέο (για μένα) κόσμο απολαμβάνοντας απλώς την περιήγηση…

Ομολογώ δεν φανταζόμουν ότι το γράψιμο μπορεί να έχει τόσο άμεσα και απτά αποτελέσματα στην αλλαγή διάθεσης… Μάλλον τελικά η δημιουργία είναι πηγή χαράς, σε όλες τις μορφές της.

Ας δοκιμάσω λοιπόν να συνεχίσω βήμα βήμα αυτό το ταξίδι, χωρίς  εμφανή προορισμό ή στόχο. Και βλέπουμε πώς θα εξελιχθεί…