η αξία και πώς τη μετράμε

Αν με ρωτήσεις αν αξίζω θα πω βεβαίως, αλλά αν ρωτήσεις πόσο, το πιο πιθανό είναι ότι, ανεξάρτητα από την απάντηση, που φαντάζομαι θα εξαρτάται από το θέμα, μέσα μου θα σκέφτομαι ότι σίγουρα αξίζω λιγότερο από ό,τι δείχνω. Έχω την πεποίθηση ότι η εικόνα που δίνω στους άλλους έχει οικοδομηθεί σε σαθρές βάσεις και, αργά ή γρήγορα, κάποιος θα με ξεμπροστιάσει και όλοι θα μάθουν ότι δεν ήμουν τελικά τόσο καλή όσο έδειχνα.

Αυτοεκτίμηση στο υπόγειο, λοιπόν, και μάλλον κλεισμένη στο ντουλαπάκι κάτω από τη σκάλα, εκεί δίπλα στο παλιό υπνοδωμάτιο του Χάρι του Πότερ.

Αλλά το θέμα δεν είναι το πόσο εκτιμώ ή όχι τον εαυτό μου, ούτε το πρώτο άτομο είμαι, άλλωστε, ούτε το τελευταίο με αυτό το γνώρισμα. Είναι και η ποιοτική παράμετρος που έχει κάποια σημασία.

Όταν είμαστε παιδιά, το ιδανικό για τους γονείς μας είναι να είμαστε “καλά παιδιά”, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα, στην ηλικία και τη φάση που είναι. Και κάπως περνάει και σε μας η προσδοκία αυτή και την κουβαλάμε στο βαλιτσάκι ως στόχο της ζωής μας. Όπως την προσεγγίζω εγώ, η “καλοσύνη” ερμηνεύεται μέσα από μια ηθικο-θρησκευτική διάσταση, να είμαστε δηλαδή καλοί άνθρωποι, συνετοί, σκεπτόμενοι, ισορροπημένοι, άνθρωποι που συμπορεύονται με το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον και όχι σε βάρος αυτού.

Έλα όμως που τελικά όταν κάνουμε λογαριασμό δεν μετράμε το ποιοί είμαστε και αν έχουμε προσεγγίσει αυτό το ιδανικό της καλοσύνης που έχουμε στο κεφάλι μας αλλά πόσα έχουμε ή πόσα πετύχαμε. Τι βαθμούς πήραμε στο σχολείο, σε ποιά σχολή περάσαμε, τι δουλειά βρήκαμε, πόσα χρήματα βγάζουμε, τι αυτοκίνητο οδηγούμε, πού μένουμε, πόσο μεγάλο γάμο κάναμε, πού πάμε διακοπές, σε ποια σχολεία στείλαμε τα παιδιά, κ.ο.κ., η λίστα είναι ατελείωτη.

Και το κακό δεν είναι ότι έτσι μας κρίνουν οι άλλοι. Το χειρότερο είναι ότι με αυτή τη μεζούρα κρίνουμε κι εμείς τον εαυτό μας. Όχι ποιός είμαι, αλλά πόσα έχω. Και πόσα φαίνομαι να έχω.

 

Δεν υποστηρίζω ακραίες απόψεις και σίγουρα δεν λέω να αποδεσμευτούμε από τις υλικές απολαύσεις της ζωής. Ας αντιληφθούμε όμως ότι δεν μας καθορίζουν. Είναι απλώς αυτό, απολαύσεις, και αν μπορούμε να τις έχουμε, ακόμα καλύτερα. Αλλά δεν είμαστε αυτό.

Είμαστε αυτό που μένει όταν ξεφλουδιστούν και φύγουν όλες αυτές οι στρώσεις από αποκτήματα που έχουμε φορέσει. Και αν έχουμε συναίσθηση τι είναι αυτό που μένει και, ακόμα περισσότερο, αν μπορούμε να ζήσουμε με αυτό ε, αυτό για μένα είναι κατόρθωμα.

Advertisements

η γραφή ως μέσο θεραπείας

Ξεκινώντας αυτό το ιστολόγιο, πίστευα ότι ένας από τους λόγους που το κάνω είναι συμπληρωματικά προς την ψυχοθεραπεία μου, για να εκφράσω σκέψεις και ιδέες που με απασχολούν και, παίρνοντας μια απόσταση από αυτές, να μπορώ να τις αντιμετωπίσω με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

Τελικά, συνειδητοποιώ ότι αυτό ήταν το βασικό, αν όχι το μόνο κίνητρό μου για να γράφω.

Βλέπω πως τώρα που αισθάνομαι καλύτερα, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω, τουλάχιστον όχι για τα ίδια θέματα. Διαβάζω πολύ περισσότερο ιστολόγια άλλων και εξερευνώ αυτό το νέο (για μένα) κόσμο απολαμβάνοντας απλώς την περιήγηση…

Ομολογώ δεν φανταζόμουν ότι το γράψιμο μπορεί να έχει τόσο άμεσα και απτά αποτελέσματα στην αλλαγή διάθεσης… Μάλλον τελικά η δημιουργία είναι πηγή χαράς, σε όλες τις μορφές της.

Ας δοκιμάσω λοιπόν να συνεχίσω βήμα βήμα αυτό το ταξίδι, χωρίς  εμφανή προορισμό ή στόχο. Και βλέπουμε πώς θα εξελιχθεί…

Το θαύμα της ύπαρξης

Έφερα σήμερα στο μυαλό μου μια φωτογραφική σχεδόν ανάμνηση, ένα στιγμιότυπο της σχολικής μου ζωής, το οποίο ξαναθυμάμαι πού και πού. Μαθήτρια γυμνασίου εγώ, κάτι μας έχει ρωτήσει η καθηγήτρια του στυλ πείτε κάτι που σας κάνει εντύπωση / δημιουργεί θαυμασμό και δεν θυμάμαι πόσο εντός ή εκτός θέματος ήμουν, αλλά απάντησα η ίδια η ζωή, το ότι υπάρχουμε και ζούμε.

Δεν ξέρω τι σήμαινε η απάντηση αυτή στην καθηγήτρια για το παιδί που είχε απέναντί της, θυμάμαι όμως ακόμα το ύφος και την, μάλλον περιφρονητική της απάντηση μμμμ… σου αρέσει δηλαδή που είμαστε εδώ και υποφέρουμε! (μάλλον σκεπτόμενη ταυτόχρονα τι ακούω η έρμη για το μεροκάματο…).

Κι όμως, το γεγονός ότι ζούμε και υπάρχουμε εξακολουθεί να με συναρπάζει. Έχει τις δυσκολίες της η ζωή, δε λέω. Συνήθως είναι πορεία ανώμαλη και κατά βάση μοναχική. Προσπαθώ όμως να κάνω το καλύτερο που μπορώ, για μένα και για τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν. Και αναπολώ την παιδική μου αφέλεια, όταν το να υπάρχω ήταν αρκετό. Πλέον θέλω η ύπαρξή μου να έχει και κάποιο νόημα.

Πώς όμως δίνεις νόημα στη ζωή; Και ποιο είναι το νόημα της ζωής σου; Δύσκολες ερωτήσεις, με ακόμη δυσκολότερες απαντήσεις,τις οποίες δεν έχω ακόμα, ίσως δεν θα έχω ποτέ. Υποψιάζομαι ότι για κάθε άνθρωπο η απάντηση είναι διαφορετική, ανάλογα και με την ηλικία και τις συνθήκες, στις οποίες βρίσκεται. Η δική μου προσπάθεια, τουλάχιστον για την ώρα, είναι να μαθαίνω όσο μπορώ, να συλλέγω εμπειρίες και να γίνομαι λίγο σοφότερη όσο ασπρίζουν τα μαλλιά μου…

Αν έχεις καμιά ιδέα ή άποψη σχετικά με το νόημα της δικής σου ζωής, μοιράσου τη στα σχόλια… θα χαρώ να τη μάθω!

Road Trip to Greece’s North: Sklithro

Road Trip to Greece’s North: Sklithro

The village of Sklithro is located in the South West part of the Florina prefecture, on a plateau, about 700m above sea level and is, in itself, not particularly outstanding. If you make it to this remote corner of the country, though, it is probably because you know what to look for.

Sklithro
Sklithro Village

This small village of 500 residents is renown as home of the restaurant by the name “Thomas Taverna”. Do not be fooled by the term taverna, which usually describes cheap, plain Greek eateries with paper table covers and beer as the drink of choice. This is a proper gourmet restaurant, with an extensive wine list and excellent service and, what’s more, it looks the part, too.

I am ashamed to say I have no pictures of this highly praised restaurant; this is because, when there, I focus mostly on food, drink and having a good time; if you are curious, here‘s their Facebook page with plenty of pictures of the restaurant and its dishes…

Apart from fine dining, Sklithro offers relatively easy access to several interesting places and activities in the surrounding area. One that should definitely make your list is a family-run outdoor activities business by the name of Artemis. Inspired by the ancient goddess of hunting, Takis, village postman by day, has set up this business with his two sons, offering horseback riding, guided hiking tours, mountain bike rides, canoeing in Lake Zazari and pretty much anything else you might request!

Takis is very knowledgeable of the area, the history, flora and fauna and no matter how often you might come back, he’ll always have a new place for you to discover.

Finally, a stone’s throw away from Sklithro you can find two Arkturos sanctuaries: the original one, in the village of Nymfaio, on top of one of the mountains overlooking the plateau, is set up for the protection of the brown bear. My favorite one though was established in more recent years, in the village of Agrapidia, and is dedicated to protect a greatly misunderstood animal, the wolf.

Bears and wolves that have suffered in human hands are protected and cared for in the Arkturos sanctuaries, but one may still hope to catch a glimpse of predators like these in the wild – so far, we have not had the pleasure, but we are not giving up… yet.

Ελέγχω, άρα υπάρχω!

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν την σχέση αγάπης – μίσους που έχω με τον έλεγχο. Η κατάσταση αυτή, πραγματικό πρόβλημα, συχνά με απασχολεί, αν και θέλω να πιστεύω ότι μαλακώνει όσο μεγαλώνω. Νομίζω ότι η φράση control freak δεν αρκεί για να αποδώσει την φοιτήτρια που κάνει ομαδική εργασία με άλλες πέντε και “επιμελείται” (ουσιαστικά, ξαναγράφει) ολόκληρη την εργασία πριν την παραδώσει. Απορώ τελικά που οι άλλες μου μιλάνε ακόμα.

Παλαιότερα, την επιτακτική αυτή ανάγκη να ελέγχω οτιδήποτε με αφορά δεν την έκρινα ως κακή, μπορεί να τη χαρακτήριζα έως και χαριτωμένη. Έτσι είμαι, έλεγα, μερικοί άνθρωποι απλώς θέλουν να ορίζουν οι ίδιοι ό,τι τους συμβαίνει στο βαθμό που μπορούν, δεν είναι κακό αυτό, ε;

Κι όμως, ήρθε η στιγμή που κατάλαβα ότι η ανάγκη για έλεγχο είναι έκφανση Εγωισμού.

Ξεκινάει με μικρά, δειλά βήματα, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Βάζεις ένα στόχο και τον πετυχαίνεις, ας πούμε. Μετά βάζεις κι άλλον, λίγο πιο ζόρικο, κι άλλον ένα, πιο μεγάλο, κι άλλον, κι άλλον, και τα λοιπά και τα λοιπά. Θέλω να σπουδάσω το Χ αντικείμενο. Να περάσω στο πανεπιστήμιο. Να πάρω υποτροφία. Να χάσω κιλά. Να βρω δουλειά όπως τη θέλω. Κάθε τι που πετυχαίνεις, κάθε όψη της ζωής σου που ελέγχεις, μεγαλώνει την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση παντοδυναμίας σου.

Σιγά σιγά, όσο πετυχαίνεις στόχους, έλκεις την προσοχή και των άλλων, χαρακτηρίζεσαι επιτυχημένη ή και παράδειγμα προς μίμηση. Σου ζητούν συμβουλές. Βασίζονται σε σένα. Και ο Εγωισμός φουσκώνει ακόμα περισσότερο. Τώρα μπορείς να ελέγχεις όχι μόνο τον εαυτό σου, αλλά και τους άλλους! Νιώθεις ότι μπορείς να επιτύχεις τα πάντα, αρκεί να το θελήσεις. Η αποτυχία δεν είναι λέξη που περιλαμβάνεται στο λεξιλόγιό σου.

Η παγίδα εδώ είναι ότι, τελικά, δεν θέλεις τα πάντα. Θέλεις μέχρι εκεί που πιστεύεις ότι μπορείς. Δεν απλώνεις να κόψεις καρπό από το ψηλότερο κλαδί. Προσαρμόζεις τους στόχους, τις επιθυμίες, τη ζωή σου όλη, προκειμένου να μη χάσεις τον έλεγχο, γιατί αν δεν κρατάς εσύ το τιμόνι δεν ξέρεις πώς να είσαι επιβάτης.

Και φυσικά, έρχεται η μέρα εκείνη που θα θελήσεις κάτι που δεν θα το πετύχεις. Θα προσπαθήσεις μια, δύο, άλλη μια, αλλά τίποτε. Και δεν θα το αντέξεις, δεν θα ξέρεις πώς να πορευτείς μαζί με αυτό, το οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις. Γιατί πια ο Εγωισμός έχει γιγαντωθεί και δεν μπορείς να καταπιείς ότι αυτό το κάτι δεν περνάει από τα χέρια σου.

Όταν φτάσεις στο οριακό αυτό σημείο, με τη λογική μου πια έχω καταλήξει ότι η μόνη λύση είναι να πεις, “οκ, εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, έκανα την προσπάθειά μου, τώρα αν γίνει αυτό που θέλω, έγινε.  Αν όχι, το αποδέχομαι και προχωρώ παρακάτω.”

Το δύσκολο είναι να το χωνέψει και το συναίσθημα. Εκεί έχουμε δρόμο ακόμα…

Road Trip to Greece’s North: overview

Road Trip to Greece’s North: overview

Road trips are my favorite kind of travel. Contrary to airplane travel, reaching your destination is gradual, allowing for anticipation and excitement to build and, unlike travelling by ship, the landscape changes constantly as you move along. Of course, it all depends on where you are going; but with road trips, reaching your destination is actually part of the fun.

This post is meant as an introduction to (hopefully) a series that will cover travelling by road in the Western Macedonia region in Northern Greece.

I feel a clarification is in order here, due to the elephant in the room that is the country known as “Macedonia”, officially known as the Former Yugoslav Republic of Macedonia. The term “Macedonia”, since ancient times, has been used to describe a geographic region spanning three historic countries: Greece, Bulgaria and Yugoslavia; of these three, the two are still existing but the last is not, having been succeeded in 1991 by several smaller countries, including F.Y.R.O.M..

This post is about the Greek part of Macedonia, therefore any reference to the term Macedonia should not be mistaken for the country going by the same name.

Back to my actual topic now, the Western Macedonia region in Greece, especially the area around the town of Amyntaio, is home to some of the most fascinating Greek wines, reds especially. The vineyards here are numerous and some of them even date back hundreds of years. Even though I am no expert on wine (I focus mainly on consuming it), I believe the wines of this region are of premium quality and can withstand any comparison with their famous foreign counterparts.

Alfa
Barrels of Merlot at Alfa Estate

Wine is not the only reason for visiting this area; I only mention it first as it was the excuse that brought us here originally. The main reason to be here is to experience Nature, in its purest form.

plateau view
Looking down on the plateau

This is a land of lakes, with seven of them, large and small, starting from the Prespa lakes on the country’s North West border, towards the East, through the towns of Florina and Kastoria, built around a lake, until lake Vegoritida near Amyntaio. The lakes sustain and give life to rich ecosystems all around them, while the densely forested mountains surrounding them are home to some of nature’s most feared predators, namely the wolf and the brown bear. Considering that both these species are in danger of extintion, it is no surprise that this area is the center of activity for Arkturos, a Greek NGO specializing in their protection. There are two Arkturos refuge locations here, one for each species.

Arkturos
Bear at the Arkturos refuge

People in this part of the world are warm and hospitable, they can appreciate good things in life and are used to relying on each other; they need to, since they are located far away from major cities and their facilities, in mountain villages with access that is often restricted due to weather conditions. The Egnatia motorway, developed in recent years, has contributed greatly to this part of the country becoming closer and more open to the world, with all that this includes.

 

Vegoritida 1
Gazing on Vegoritida lake

Admittedly, we all look for different things in places we visit. So you might not care much about lakes, mountains, forests and bears. However, I would find it hard to believe, if your path does bring you to this little part of the world that you would not find something here that will resonate so deep in you, that you would want to come back for more. I did, in any case, and I do promise to keep writing about it.

For a more detailed account of our first road trip in the region, I invite you to take a look in the photo book compiled with my better half here.

Αναζητώντας μια νέα Ισορροπία

Αναζητώντας μια νέα Ισορροπία

Ήρθε στο νου μου σήμερα το εξαιρετικό θεατρικό έργο του Αρκά, “Εχθροί Εξ Αίματος”, όπου, μετά από τροχαίο ατύχημα, ο Εγκέφαλος του τραυματία πέφτει σε κώμα και επικρατεί αναρχία μεταξύ των υπολοίπων ζωτικών οργάνων, όπου το καθένα διεκδικεί για τον εαυτό του ηγετικό ρόλο.

Η αφορμή δεν έχει σημασία. Ας πούμε ότι ήταν μια απόφαση σχεδόν αυτόματη, βασισμένη στη λογική, που παλιότερα δεν θα την σκεφτόμουν δεύτερη φορά. Η μια απόφαση όμως φέρνει την άλλη και την παράλλη και οι ενέργειες που ξεκίνησαν με αυτή την αυτόματη απόφαση με έκαναν να νιώσω δυσάρεστα, μου προκάλεσαν φόβο και ανησυχία.

Έχει σημασία να αναφέρω εδώ ότι κάτι παραπάνω από ένα χρόνο πριν, μπήκα σε μια επώδυνη διαδικασία να επανεξετάζω την πρωτοκαθεδρία του νου στην καθημερινή μου ζωή. Να βάζω στην άκρη τη λογική και να πλησιάζω τα συναισθήματά μου, τουλάχιστον αρκετά, ώστε να μπορώ να τα αναγνωρίζω.

Είμαι ένας άνθρωπος που λειτουργώ – ή, (θα ήθελα να πω) λειτουργούσα – με το μυαλό μου απόλυτο κυρίαρχο στη ζωή. Το μυαλό να κρατάει τα χαλινάρια ολόκληρης της ύπαρξής μου και να με ελέγχει. Όχι ότι δεν βίωνα συναισθήματα, τα βίωνα όμως κάπως αποστασιοποιημένα, επιφανειακά, σα να διαβάζω για αυτά ή να τα βλέπω να εκτυλίσσονται μπροστά μου. Τα συναισθήματά μου ήταν ασφαλή και σε απόσταση, τόσο, όσο επέτρεπε το μυαλό.

Μέχρι που έγινε το Μπαμ και τα συναισθήματα με πλημμύρισαν σε τέτοιο βαθμό, που, κι ύστερα, όταν καταλάγιασε η έντασή τους, δεν μπόρεσα να επιστρέψω στις γνωστές, ασφαλείς αμυντικές τακτικές και τα παιχνίδια του μυαλού μου. Και τώρα πια δεν θέλω να επιστρέψω.

Το μυαλό μας είναι εργαλείο. Εργαλείο για να επιβιώνουμε σε αυτή τη ζωή και για να πετυχαίνουμε τους στόχους μας. Έχει τη δύναμη που του δίνουμε και ναι μεν μπορεί η κυριαρχία του να έχει πλεονεκτήματα, έχει όμως και τα όριά της.

Στο δικό μου μυαλό έδωσα πολύ δύναμη. Φούντωσα τον “εγωισμό” του και αφέθηκα να με οδηγεί αυτό στη ζωή. Ήταν βολικό, ήταν εύκολο, άσε που έδινε και καλά αποτελέσματα. Μέχρι τη στιγμή που ο μηχανισμός αυτός σταμάτησε να δουλεύει και άρχισα να αναζητώ Ισορροπία.

Θέλω να πιστεύω ότι το ιστολόγιο αυτό είναι ένδειξη ότι κάνω βήματα στη σωστή κατεύθυνση.